“Turks Fruit”,de musical
(Gezien op 24 februari 2006 in Theater Spant ! in Bussum)
Kan een stuk, waarvan je geen idee hebt wat je kunt verwachten, slecht zijn ?
Met deze vraag zit ik terwijl ik dit schrijf.
Lang hebben we geaarzeld om te gaan, maar uiteindelijk toch kaarten besteld. (De brief van een “wanhopige” theaterdirecteur om toch naar deze voorstelling te komen bereiktte ons enkele dagen later.)
We hebben de film gezien en het boek gelezen, dus we weten waar het over gaat.
Wat ons direkt opvalt is de leeftijd van het publiek. Geitebreier zelf heeft inmiddels ook al 4 kruisjes achter zijn naam staan, maar bleek op deze avond toch tot de minderheid te behoren. Zo te zien zaten veel bezoekers tegen de pensioengerechtigde leeftijd aan of zaten ze er al ruim overheen.
Vreemd als je weet hoe de film eigenlijk gaat.
Maar geen kwade reacties van afkeur over de scene’s waren te horen.
Het lukt deze voorstelling aardig om met minimale middelen de sfeer en entourage van dit verhaal neer te zetten. Geen grote decorstukken (Uitgezonderd een groot uitgevallen feestslinger), maar eenvoudige attributen om het verhaal duidelijk te maken. En als je de film hebt gezien, zijn bepaalde scene’s ook heel herkenbaar.
Een geweldige rol was er weggelegd voor Jelka van Houten als Olga. (inderdaad, de zus van…).
Haar spel en zang waren van grote hoogte en eigenlijk was zij de ster van de avond.
Je moet het ook maar durven, in compleet Eva kostuum op het podium te gaan staan.
Hoewel ik Jelka nooit eerder had gezien of gehoord lijkt mij dat dit een grote naam in musicalland kan worden.
Antonie Kamerling als Rick probeerde zijn best te doen, echter het geluid liet hem volgens ons in de steek.
Zijn zang was soms slecht te horen en kwam “dof” over.
Op deze manier kan je niet begrijpen dat hij ooit op nummer 1 in de hitparade heeft gestaan.
Jammer van de eigenlijke kleine rol van Sjoerd Pleijsier (als de vader van Olga). Had van hem meer verwacht dan alleen “zijn naam aan de produktie hangen” en af en toe de grapjas uithangen.
Het orkest , onder leiding van Jan Tekstra (slechts 3 man-1 vrouw sterk) liet slow-rock en beatnummers lekker snel met elkaar wisselen.
Het Ensemble liet zich letterlijk en figuurlijk van zijn beste kant zien. Goede stemmen die perfect bij elkaar passen, en elkaar aanvullen waar dat nodig is.
Ook hun spel liep op rolletjes en zag er goed uit.
Wat ik normaal nooit doe, is een kijkwijzer geven, maar voor deze voorstelling doe ik dat toch.
Mede door het taalgebruik en hetgene wat er op het toneel te zien is, geef ik als kijkadvies:
Soms leek het erop alsof we naar een try-out aan het kijken waren, als dat ons was gezegd hadden we het geloofd.
Spijt van deze voorstelling hebben we niet, maar voor ons geen 2e keer.
Nog 1 opmerking wat eigenlijk niets met de voorstelling zelf te maken heeft; Wij zaten rij 8 Amfi-Midden, vlak voor de regiekamer. Hebben de mensen in deze regiekamer niet door dat hun “gekwebbel” best wat zachter kan. Vooral tijdens erg stille scenes, stoorde het geluid wat uit deze regiekamer kwam diverse bezoekers. Je zag de mensen omkijken om te zien waar dat geluid nu vandaan kwam.
Het gaat u allen goed
PS: Na het schrijven van deze recensie bleek dat de 2e voorstelling op zaterdag 25 februari is geannuleerd. Dus met moeite is er nog geen eens 1 volle zaal bij deze voorstelling geweest. Het ligt niet aan het theater, misschien aan het stuk zelf, maar de grootste afwezige blijft het Gooische Publiek. Waarschijnlijk zijn zij er niet klaar voor !
